به شوق خلوتی دگر که روبراه کرده ای

تمام هستی مرا شکنجه گاه کرده ای

محله مان به یمن رفتن تو رو سپید شد

لباس اهل خانه را،ولی سیاه کرده ای

چه روزها که از غمت به شکوه لب گشوده ام

و ناامید گفته ام که اشتباه کرده ای

چه بارها که گفته ام به قاب عکس کهنه ات

دل مرا شکسته ای ،ببین گناه کرده ای

ولی تو باز بی صدا،درون قاب عکس خود

فقط سکوت کرده ای ،مرا نگاه کرده ای

عبدالجبار کاکایی