دل نوشته های باران

از خدا نیستی هستی پَستان بطلب

غم و شبگردی و اندوه فراوان بطلب

دست بر دامن لطفت زده ام چنگ آویز

با همه هستی خود، نیستیم، آن بطلب

طالبم بودن و آراستنت گوش مرا

لب بیارای به حرفی طلبم زان بطلب

تو اگر خواستی از منظر من کوچ کنی

قبل آن مرگ مرا از دل واز جان بطلب

به ره یاد نگارم پر پرواز تویی

وز خدا فرصت پرواز کماکان بطلب

شام هجران دلم کی به سراید ساقی

شاهدا با کرمت هجرت باران بطلب

شعر از : سارا زمانی(باران)

دویده ام به هوایت ، رسیده ام به نوایی

یگانه لعبت ساقی، بگو به من تو کجایی

لبت ترانه سرا بود و من ترانه سرایت

تو شعر خواندی و من هم برای تو سه رباعی(جسارتا می دونم که هم قافیه نیست سعی می کنم جایگزین پیدا کنم)

نسیم وصل تو ما را به حق که زنده نماید

اعاده کن دل ما را ، ز هر دری که تو خواهی

نشانه کن دل ما را مثال مرغ هوایی

به تیغ گر زنیم شه ، مرا تو زنده نمایی

به نغمه ای ز تو رامم، اشاره ای ز تو خامم

تو هدیه ای  ز ملائک ، عنایتی ز خدایی

شبان گله و مستم ، دلم درون دو دستم

قبول کن دل ما را ، چو تحفه ای ز گدایی

طلوع صبح بهاران، دو قطره زیور باران

بتاب بر دل یاران، تو نور ملک و سرایی

شعر از : سارا زمانی( باران)

شبی به سوی آسمان نشسته در فراق تو

شبی دگر فسرده از تب نگاه داغ تو

شبی غمین ز عشق تو به گریه زار می زنم

شب دگر تورا، تو را ندیده دار می زنم

شبی ز فرط انتظار چه مضطرب چه بی قرار

شبی دگر ز قهر تو کنم ز دام تو فرار

شبی نه درس و مدرسه فقط تو در خیال من

شبی پر از خیال تو ولی چه زار حال من

شبی برای رفتنت به بارشی نشسته ام

شبی دگر به جای دل به سینه سنگ بسته ام

شبی به خواب می شوم به غمزه ای فدای تو

شبی چه زار می کند دل مرا صدای تو

چه این شب و دگر شبم همیشه در تب توام

هزار ناله می زنم چو ماه در شب توام

شعر از : سارا زمانی (باران)

اردی بهشت 80

سبو و جام و باده را زدست من ستانده ای

زهر چه من بود ز من ، مرا ز تن ستانده ای

خوشم به آتشی که حق به جان من فتاده است

به لطف نوشدارویت جداییم نداده است

قسم به نام پاک تو، غزل غزل کلام تو

به نور چشم ماه تو، به حرمت سلام تو

ترا به نام زندگی به چشم من نگاه کن

به نام هر چه در جهان ، من مرا تباه کن

سبو و باده دست تو، دل و بهانه دست تو

شکن تو جام دلبری، خوشم به ناز شصت تو

در این طلوع بی کسی تو را بهانه می کنم

در این کویر پیش رو هوای خانه می کنم

چو نور راه من تویی، کمال دیدگاه او

برای چون تو و منی ، پنا ه و تکیه گاه او

ببار ، در میانه ای ، میان من و آسمان

گشاده دستهای من برای تو، نرو، بمان

شعر از : سارا زمانی( باران)

من ساکت و خاموش

از پیش نگاهت به صد افسوس گذشتم

ما را تو ندیدی

گفتم که مرا باده بده ، جام به دستم

ما را نشنیدی

گاهی به خودم طعنه زدم خار و خسم من

کاین گونه که جان دادم و

ما را تو ندیدی

شعر از : سارا زمانی(باران)

ای شه مه جبین ما ، زود بیا ،زود بیا

ساقی بی بدیل ما زود بیا ، زود بیا

دست به دامن توام، من که قدح شکسته ام

با قدح پر از می ات، زود بیا، زود بیا

فصل جهان خزان شده ،غم همه جا عیان شده

با دل پر بهار خود، زود بیا، زود بیا

آدمیان شررزنان ، در پی خود در این جهان

منشاء فتنه در زمان، زود بیا، زود بیا

آه کجایی ای صنم، کرد به جان ما ستم

دوری بی حساب تو، زود بیا ، زود بیا

بی همگان به سر شود بی تو به سر نمی شود

قبل یموت عاشقان، زود بیا، زود بیا

شمس جهان ما تویی، ما همه خفته در شبی

بهر طلوع دیگرت، زود بیا، زود بیا

شعر از : (سارا زمانی) باران

این نیک پسر

عاقله سر

جان من است

یک روزنه ی نور به شبهای شبستان من است

آهنگ خوشی

از نی  و دف

جام و شعف

در خاموشی  خانه و ایوان من است

این هدیه رب

خنده به لب

یکسره از صبح به شب

خوش خنده ترین دیده دوران من است

این آینه ی نور

به توصیف پر از زندگی و شور

پیغامبری شیر شکر

از رخ او یکسره مسرور

این یوسف سرگشته در این هور

قطعا تو ندانی که دل انگیزترین تحفه دیوان من است

مرداد 88

شعر از : (سارا زمانی) باران